Make me feel

Do ******

 Pozwól mi, 

cicho przytulić się do Ciebie

i schować twarz 

w obłok Twej szaty, 

zapomnieć o kłopotach, 

mieć ciche serce, otwartą łzę,

i ciepłą dłoń Twą na włosach, 

wiedzieć, że rozumiesz

gorzki smak zmartwień.
Ty patrzysz...

Twój wzrok wyrozumiały

i jak uśmiech 

w kąciku ust, 

pozwól tak cicho, 

choć na chwilę

przytulić się do Twoich ust...

 

Jesteś coś co sprawia, że czujesz się inaczej, po prostu jest lepiej, nie ma pytań. Wszystko tkwi w tej osobowości. To wszystko jest okraszone nutą tajemniczości. W ten, zaczynasz zdawać sobie sprawę, że ta konkretna osoba jakimś dziwnym sposobem przenika do Twojej głowy.  Liczę krople. Na siłę budzę dawne skojarzenia. Jestem z tym sam. Sięgam do zakamarków kieszeni. Przekręcam klucz. Uwalniam spokój, ciśnienie reguluję zwiększaniem się źrenic. Podpalam szeregi gotowych na ból receptorów. Gdy krążę po orbitach obłędów i cieni, zaczepiam zazwyczaj o tej rodzaj przystanków. Pauzuję świadomość i zagryzam wargi. Pozwalam pisać zdania nieme w kolorach intensywnej, pomarańczowej jesieni.

Pojawia się jak ciepły podmuch wiatry w mroźne jesienne poranki. Te emocje przebijają się przez wierzchnie warstwy złudzeń. Drylują moją psychikę i dążą do powierzchni, do światła, do jasności, w której prostym czynem jest ujrzenie prawdy. Prawdy w tym co jest ważne, jakimi priorytetami powinniśmy się kierować. Musimy być przede wszystkim sobą, być autentyczni w tym co robimy, bo każde czynny świadczą o nas, te dobra zarówno jak i te złe. Dno w każdym wymuszonym uśmiechu. Dno we wszystkich słowach wypowiedzianych typowo pod publikę, by poruszyć ich usta, odwarstwić od nich cząstkę radości. Dno w każdym porannym przetarciu oczu i spojrzeniu w połamane z rozpaczy lustro. Dno, dno, dno. To nieuchronny koniec tej jesiennej chandry. Z odciskiem na sercu, który, wbrew prawom biologii i innych nauk o człowieku,nie powinien się zagoić, zabliźnił się. Słowa już coraz mniej przestają lepić się w krtani, zaczynam się budzić, wszystko zaczyna wracać na nowo. Smak, węch, wyostrzają się wszystkie zmysły. Brak mi spacerów po ogrodach, które niebawem obudzą się do życia w śród nocy, natomiast o poranku słońce zejdzie nad pięknymi łąkami. Z mroku wyłoni się wizja spokoju, gęsty mrok rozbłyska nawet w błękicie Twoich oczu. Momentami może być zbyt głośno by śmiech dosłyszeć i wychwycić najpiękniejsze słowa aniołów, słowa ważne. Drga mi serce, jakby się bało. Przecież nie powinno. Wiesz, co teraz jest najważniejsze? Trochę chęci, by nie obrócić tego w perzynę. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć czegokolwiek i właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze.Czasami po prostu chciał by być taki małym szczeniaczkiem wtulonym w Ciebie, sam nie wiem dla czemu i w jaki sposób podświadomość wyszeptała mi to do ucha.Umiesz zrozumieć cały mechanizm, jaki mnie napędza. Ty nie gardzisz, nie ganisz, nie rozkazujesz.
Jesteś.
Żyjesz.
A mi to wystarczy.